On the Path

2010-04-19T09:38:00.000-07:00

Blablablab

2

2009-03-15T15:37:00.000-07:00

Za oknem czarnobiały obraz wyrastających z morza wpsinających się do nieba wież babilonu. Na każdej dostrzec możesz kilka znajomych krjobrazów transformujących wspomnieniem tych, którzy przemineli, a którzy wciąż zaklęci w murach świata rozmawiają z tobą sekretnym językiem półtonów i melodi wystukiwanej na kamiennych bębnach ulic miast zakazanych, nazw zapomnianych, miejsc skreślonych, wymazanych, nieistniejących karawan szlaków ludzi. Wciąż tu jesteś, a krajobraz jeszcze historie zamierzchłe opowiada. Wciąż tu jesteś, a myśli twoje mażą już o nowych nieodkrytych i tych lepszych fantasmagorycznych obrazach twojego pragnienia. Świat tonie w półcieniu, wypełniając drobną szcezlinę pomiędzy niebem a ziemią przerośnietym wspomnieniem portretów malujących się przed oczyma wyobraźni.

1

2009-03-15T15:20:00.000-07:00

Za oknem wystukuje deszcz melodię na lodowych tubach wyrzeźbionych i porzuconych marzeń sennych, w których co noc spotykam grymasy wykrzywionych w diagonalnych pozach umartwionych ciał twarze. Przekraczasz progi ulic, spadając na karki pozostawionych figurek marcepanowych, które miały potwierdzić waszą miłość. Chciałbyś spróbować, zrozumieć, otrząsnąć się i wyruszyć. Tylko jak to zrobić, gdy za ramieniem oczu wzrok wpatrzony w Ciebie z napięciem wyczekującym twego słowa, które zaprosi do środka, wpuści przez bramy akceptacji, przytuli i pozwoli zapomnieć o zimnych progach wyczekujących wciąż na prosty gest zapraszający do wnętrz upiększonych trzepotem powiek przy rozwartych ustach ekstazy.
I wciąż zegary, minuty, sekundy, czas odmierzający nam chwile rozkoszy, czas zakłócający ui wyrywający ze snu, czas na tu i tam. W czasie zaklęte niewypowiedziane słowa przebaczenia. Przez czas oglądamy nacze skończone życie. Czekamy wciąż tych kilku osób które wyrzeźbiły w nas kryształy naszej duszy. Wktórych odbiliśĶy sie jak w dobrze znanym lustrze i w których mogliśmy bez udziału zegarów zapomnieć o wszechobecnym pośpiechu i z którymi przekroczyliśmy nie jedną granicę naszych utajonych rządz i pragnień.

Kiedys tam bylem

2008-10-02T23:10:00.000-07:00

Norwegia byla moim zyciem i dlatego ponizej publikuje teksty ktore kiedys musialem usunac. Odnalazlem spokoj i moga one wrocic na ta witryne. Sa dla mnie wspomnieniem kilku milych chwil jak rowniez tych bolesnych. Czyli zycie w pelni.

Enjoy

***

2008-06-16T00:35:00.000-07:00

Kolejny dzień Milczenia wykrzykuje w mojej głowie pytanie o sens. Milczenie zabija mnie na wskroś. Paraliżuje każdy ruch i nie pozwala się uśmiechnąć. Milczenie jako cecha rodzącej się miłości i wzajemnego zrozumienia. Milczenie jako wymiana myśli i Milczenie jako odpowiedź na każde pytanie. Milczenie boli bardziej niż nie chciane słowa wypowiadane w Złości. Już nie mogę tego znieść. Do tego te noce w których ożywam tylko na kilka godzin w pustym i wypełnionym tylko wiatrem mieście. Gdzie są stragany po których chiałem spacerować, gdzie czajany w których ukoił bym żar Słoneczny ciepłą miętową herbatą. Gdzie wiatr i przygoda. To wszystko chciałem przełożyć aby uwielbiać Milczenie. Ale nie mogę. W Milczeniu wszystkie wspomnienia himalajskich wiatrów odzywają się we mnie wzywając do kolejnej podróży. Świat za oknem poukładany jak klocki w słupki i linijki nie koją. Wręcz odstręczają płaskie myśli szarych twarzy, których jedyną ciekawą informacją są wyniki meczów piłkarskich. Chciałem, próbowałem, nawet się nie zmuszając, bo Harmonia otwierała swoje piękno przed nami. Koniec utworu i Milczenie. Nużące, ciężkie jak tona gwoździ Milczenie, które dobija mnie do mojego norweskiego krzyża. Poświęcenie i ofiara bogom składana w imię wiary Miłości? Zmartchwywstaniem niech będzie odrodzenie już niedługo w dzikich zakątkach globu. A Milczenie niech pozostanie tam gdzie powinno zostać. W nieotwartych Księgach Życia, które opuszczam.

***

2008-06-03T00:34:00.000-07:00

Jedyna oznaka obecności szeleści w dłoniach przyjezdnych zamiast ryczeć na bezkresach zimy. Skruszenie lodowych granic rodaków ciężkie jest dla witających i tych już nie tamtejszych. Dwa światy jak zawsze niepewne podczas pierwszego spotkania, próbują odnaleźć jeden wspólny płatek śniegu który ich połączy.
W snach spotykają się obrazy przepełnione jeszcze nie tutejszym, a już nie tamtym.
Tożsamość która odnajduje się w każdym napotkanym świrze, próbuje go zgwałcić bez czci poznania, wysysając z niego ostatnich kilka uczuć.

Skrzynki

2008-05-28T00:29:00.000-07:00

Wciaż dookoła czarne skrzynki zawieszone gdzieś na progach historii do których ciężko dotrzeć. Przedsionek życia, zaścianek śmierci. Zbliżam się do nich zawsze z pośpiechem, otwieram i przez wąską lukę próbuję dostrzec dno. Dowiedzieć się coś więcej o ich drodze przeznaczenia. W większości te same kształty, a jednak czasem zdarzają się oryginały. Na drzewie, na jednym uchy, bez klapy, drewniane, we wzorki. Najbardziej lubię te w szeregach tuż przy płocie. Jeden odszedł i świeci pustką między numerem 4 a 6. A przecież taki dobry człowiek z niego był. Więc czemu odszedł? Ze starości, może się ożenił, nikt do niego nie pisze, czy może już nie istnieje.
Gdy tylko na nie spojrzę układają się historie. Masa histori próbuje wedrzeć się do mojej podświadomości, zaczynają tam każda skrzętnie zawieszać się w zwojach mego mózgu i powoli otwierać wylewając cierpienie, ból, drobne szczęścia, szalone uniesienia. Jestem zawsze przy nich pierwszy. Zawsze z nimi witam się po nocy. Stoję na progu, karmię je sosnami, brzozami i olchami. One łapczywie pochłaniają każdą ilość papieru. Ale są też takie przeżarte, którym już korzenie wychodzą okiem i można dostrzeć korę na ich boku. Dietetyczne też się zdarzają. Krzyczą w około, że dziękują ale już jadły, że nie są głodne i że walczą o płuca Ziemi. Nie napieram, cieszę się nawet i się zastanawiam czy to co robię jest moralne z punktu widzenia zieleni. Zawsze próbuję zamienić z nimi dwa słowa. Jak wczoraj Pani minął dzień, czy wciąż boli w krzyżu, czy syn wrócił z wojny, czy siostra zdała maturę, czy może jeszcze jedną prenumeratkę otępiających artykułów?
Gdy odjeżdżam i już ich nie widzę, czuję że uśmiechają się do mnie, dziękując i oczekując kolejnej nocy.

***

2008-05-16T00:33:00.000-07:00

Zawijam się szczelnie w namiastki domu i szczęścia, które otrzymujemy od aniołów pochłoniętych pasją Is-fiskeringu.
Ciepła sielanka norweskich asfaltów zamienia się w jeszcze mroźne przestrzenie finlandzkich płaskowyżów i jezior. Od razu poczuć można wyższość, wjeżdżamy na Olimp przepełniony rybakami, którzy przypominają bardziej statystów niż rzeczywisty obraz miejsca. Zapach piwa, czerwień twarz i zieleń ubrań. Do tego pólnocno-fiński sprawia, że radość zaczyna przepełniać mnie na wskroś, a na ustach jak i w koszyku pojawia się przysłowiowy banan. Żeberka z grilla pomimo wyglądu rozpływają się w ustach ze smakiem. Deserem okazuje się fińska grochówka o smaku soli i bliżej nie określonej konsystencji. Jeszcze tylko pączek , którego ciężko dostrzec spod warstwy cukru, kilka gołych dupek prosto z sauny i wyruszamy na drogę pod tytułem "pomyśl że jeszcze tylko 20godzin marszu i dojdziemy do domu".
Zasypiam gdzieś ponad światem pracy, studiów, Polski, wszystkich pytających oczu i wiedzących lepiej języków. Zasypiam wtulony w kobietę, którą kocham, słuchając jak dwóch myśliwych poluje na lisa, który schował się gdzieś w okolicznych grządkach. Ostatnie okrzyki zwycięstwa rozproszone zostają przez sen, w którym już jestem częścią.
Okno, traktor, kilka kropel na szybie. Nade mną góry czarno-białych grafik potwierdzają swoją obecność w ciemnych otchłaniach oceanu. Krajobraz nierealny, nieoczekiwany, zarazem zaskakujący i jakby już nie obcy. Konfitura z ciemnym chlebem przywołuje obrazy dzieciństwa. Przede mną dzieci, których szczęściem mieć tak wspaniałe korzenie. Bujne drzewo życia, które karmi i daje cień strudzonym wędrowcom. Nie pyta, nie nakłania, nie namawia, nie każe. W ogrodzie stoi i gra z wiatrem piękne pieśni o miłości.

***

2008-05-15T00:31:00.000-07:00

Przed godziną popedałowałem na plażę wracając z pracy. Pomimo ujmującej magii poranka zacinający ostry śnieg przegonił mnie z cypla na którym stałem. Jeżdżę od poniedziałku tą samą trasą o tej samej porze. Przeradza się to powoli w mantrę, którą będę powtarzał przez najbliższe miesiące, ale już teraz wiem jak wygąda każda pora roku w tym jakże naigrywającym się z kalendarza, który próbowano nam wmówić, kraju.
Gdy góry się topiły przed kilkoma dniami, ciągnęło mnie do kąpieli, tak bardzo było słonecznie i ciepło. Kolejny dzień z deszczem przystopował moje zapędy. Listopadowa szklana pogoda to pikuś co tutaj się działo dwa dni temu. Wczoraj na powrót wszystko się rozbudzało, wskrzesało, podnosiły ciężkie chmury, ukazując nieprawdopodobne błekity nieba, morza i gór.

***

2008-05-03T00:32:00.000-07:00

Przed godziną jak objeżdżałem wyspę aby dostać się na Asgard, wstawka z encyclopedi mythici:
"Asgard, in Norse mythology, is one of the nine worlds and the homeland of the Aesir, the race of warrior gods. Located on the highest level of the Norse universe, it is surrounded by a high wall of closely fitted stone blocks. The walls surrounding Asgard were built by Blast (or Hrimthurs), who asked in payment the hand of Freya plus the sun and the moon. Odin agreed providing the walls be complete in six months. Hrimthurs had a magic horse, named Svadilfari, who helped him in his work. To Odin's (and the other gods, especially Freya's) horror, with but a few days left, Blast was almost finished. Loki, the trickster, turned himself into a mare and beguiled the stallion Svadilfari away. The job was not completed in time and no payment was given."
Pomyślałem jak można określić to co widzę i stwierdziłem że nie można przebierać w słowach. brzmiało to w mojej głowie mniej więcej tak: it's the fuckin' perfect amazing beauty.
Wracając do encyclopedii mythici - utożsamiam się z Blastem. Wczoraj rzuciłem robotę na rzecz wolności i nie wypierania się siebie. Trochę to trwało ale w końcu dorosłem do jakże wzniosłej decyzji. W przeciwieństwie do Blasta pengar otrzymałem. Gdy chciałem podpisać nowy konrakt, wygasł przed tym zanim go dotknąłem i chyba znowu będę bezrobotnym od 10 czerwca.
Rzucić i stracić pracę TEGO SAMEGO DNIA- definitywnie zakrawa to na chryję i palec boży że może by tak jednak gdzieś pojechać? w jakąś podróż albo cóś.....
Ooooo, już nie pada. Przypruszone wszystko tylko. Naprawdę niech żałuje kto czyta, że widzieć nie może.

Wikendicu i przygodo trwaj.

***

2008-05-01T00:34:00.000-07:00

Każda drobna cząsteczka Twojej delikatnej skóry pęcznieje pod dotknięciami moich wspomnień i projekcji światów na Twym ciele. Lepiąc z miniatur szczęść ogromy wyobrażeń, z cielesnych uniesień strudzone składasz ciało na słoneczny dywan światów równoległych. Zieleń przebijająca wszelkie euforyczne zło zakrapiane krwistymi odcieniami dziecka Księżyca. Wybuchy dymów wokół głowy, ciemne twarze błotnistych miast, światła pulsujące, skroń we władzy utrzymując przypominają miarowe obroty śmigła nad światem snów i niespełnionych uniesień. Nagromadzenie. Przepełnienie.
Obrazy którymi można do woli pasjonować się w swoim muzeum pamięci

***

2008-04-30T00:28:00.000-07:00

Opuszczamy wielkie jajo narodzin z marzeń utkanej sieci połączeń międzyludzkich, które rozrywamy mimochodem, samochodem lub tylko rowerem, który i tak powoli przestaje jeździć. Jeździmy w kółko wciąż do kogoś lub tylko tam i z powrotem. Wystukujemy rytmy na plastikowych biletach którym brakuje tego uroku podwójnych wież nadrukowanych. I już dojechaliśmy, dolecieliśmy a nawet jakbyśmy chcieli dopłyneliśmy do celu wędrówki - możliwości transportu są niewyczerpanym ideafixem naszej kreatywności ucieczki od czegoś, kogoś lub tylko dla niej samej. Bogini wolności i poczucia sensu przez ruch. I co? I nic siedzimy z minami na kwintę, już zmęczeni, już marudni, już szukający nowego. A przecież to marzenia się spełniły. Obrazy które pieściliśmy zmysłami w naszej wyobraźni własnie odgrywają się przed nami, a my co? Pieścimy nowe, nie wyobrażalne kontynenty naszych fantazji. Urokliwe, ciepłe, czułe uda po których chcemy kroczyć wtapiając się od czasu do czasu zębami w loveholdery, całujemy, pieścimy ciała które oddają się naszej woli wyobraźni. Leżąc obok siebie czujemy przyjemne ciepło przepływające przez laguny i archipelagi naszych ciał łączące się na biegunach naszych wrażliwości. Zatapiam się, nurkuję i płynę przez błekity Twoich ciepłych dotknięć i krótkich urywanych oddechów wysyłanych w nieskończoną przestrzeń światła otaczającego nas na jednej malutkiej wyspie spełnienia, wśród odchodów świata i ludzi opływających nasze wysoko wzniesione mury.
Wciąż ciepło i ciepło, a przecież za oknem zimno jak cholera.

pytasz mnie dlaczego wciąż to samo miejsce, a nie na przykład nudne Shetlandy?

2008-04-03T00:28:00.000-07:00

mimo całego piękna ukrytego w krajobrazie to ludzie z którymi tam obcuję kreują wizję, a nie rzeczywistość. wywiązała się między mną a tamtym skrawkiem Ziemi osobnicza więź i zainteresowanie przemianami, które wciąż zachodzą w okresach gdy się nie widzimy. Każde nowe spotkanie jest odkryciem części siebie, porównaniem, obserwacją. Potem następują dni, tygodnie, miesiące i gdy już mam się rozstać z częścią siebie odkrywam moc uczucia, które do niej czuję. Czasami siła jej miłości mnie zaskakuje, szczególnie gdy za oknem wieje i siąpie deszcz. W kolejnej odsłonie myślę, że to ostatni już raz gdy ją odwiedzam, czując że miłość została uwolniona i mogę jechać na nudne Shetlandy. I gdy wierzę szczerze, że już nie muszę tam wracać jadę po raz ostatni, na przekór sobie i Ziemi, i odkrywam tam Ciebie. Kolejne lata nabierają przyspieszenia i teraz powroty będą częstsze niż kiedykolwiek.